گفتم كه پروانه ت شوم گفتا گل باغت منم(علي خلج)

گفتم كه پروانه ت شوم گفتا گل باغت منم
گفتم كه ديوا نه ت شوم گفتا كه زنجيرت منم

گفتم روم ميخا نه ها مستي شوم زان باده ها
گفتا بهر ميخا نه اي ان باده و جامت منم

گفتم مكش ما را بدير ما اهل وعظ و منبريم
گفتا بهر دير و مغان ان شيخ و رهبانت منم

گفتم فغان از دست تو جانم رساندي بر لبم
گفتا مكن اه و فغان ان اه جا نسو زت منم

گفتم بكن رحمي بمن يك نيم نگاهي سوي من
گفتا بسوزي تا ابد ان اتش جانت منم

گفتم دلم بيمار شد زار و زبون و خوار شد
گفتا پرستارت شوم مر حم دل زارت منم

گفتم نشينم تا سحر ذكر تو گويم اي صنم
گفتا بخوان نامم دلت اوراد و اذكارت منم

گفتم {خلج} مجنون شد بيچاره ودل خون شد
گفتا كنم ديوانه ات ليلاي ليلي ات منم

 

يا حق
علي خلج

گر لطف کند يوسف کنعا ني خويشم( علی خلج )

گر لطف کند يوسف کنعا ني خويشم
بيرون کشد از سر به گريباني خويشم

بي دوست يه سر کردم اگر چند صباحي
شرمنده اين بار گران جاني خو يشم

تا داغ عزيزان سفرکرده شود سرد
منت کش چشم تر بارا ني خويشم

چو کشتي بي لنگر و سکان و سلامت
طوفان زده اين ين دل طوفاني خويشم

با موي سپيدم دل ديوانه زهر سو
ره مي زند اين طفل دبستا ني خويشم

صد بار پيشمان شدم از توبه شکستن
اين بار پشيمان زپشيماني خويشم

 

يا حق
علي خلج

من عاشق تو گشتم جانا تو چه فرمايي( علی خلج )

 

من عاشق تو گشتم جانا تو چه فرمايي
يا مزده وصلت ده يا وعده رسوايي

يا ران بهر سويي يا کش بميخانه
يا خوان به تدبيرم يا واله و شيدايي

يا بر رخ من بنگر يا قهر قيامت کن
يا عاشق هم گرديم .يا تک رو تنهايي

يا زلف کمند خود راه دگري پهن کن
يا بند بکش اين صيد تا محشر کبرايي

يا چشم خمار خود بر بند برخم يارا
يا مست نگاهت کن از ساغر مينايي

يا رهرو ره گرديم تا کعبه مقصد ها
يا که تو مرا بگدار در وادي صحرايي

يا راز بيا بگشا اسرار هويدا کن
يا کن تو نهان از خلق اين سر سويدايي

 

 

علي خلج

17/8/92

بيا با گوش جان بشنو که بوي يار ميايد( علی خلج )

 

که بوي يار ميايد

بيا با گوش جان بشنو که بوي يار ميايد
سراپا چشم اگر باشي ترا ديدار ميايد

تو چون ان کوه بي حرکت که از مردم بگريزد
ولي هر لحظه و هر جا بسويت يار مي ايد

بيا زنگار دل بزدا بشوي از چرک هستي ها
اگر تا حال نديدستي ولي اين بار مي ايد

تو مجنو ن اش اگر باشي ودل خونش همي باشي
به هر جا بنگري بيني که ليلي وار ميايد

فريب پوچ هستي را سرا بي دان ودور افکن
ببين در نيستي جانا حقيت وار ميايد

اگر يکبار در عمرت ببيني جلوه رويش
دگر تسکين نمي يابي غمت بسيار مي ايد

مرا ياريست بس اعظم که بي همتاست در اين عالم
چنان در پيش او خوارم کزويم عار مي ايد

چنان بي حد و قدوسه عزيز و بي شمار است او
برايم نام او بردن بسي دشوار مي ايد

نيم عاشق که لاف عشق .که با الفاظ مي بافم
خمو ش و شعله ور از عشق برقص ناز مي ايد

{خلج} سوزد از عشقش ولي لايق نباشداو
کمال عشق را بايد که روي دار مي ايد

 

علي خلج
18/8/92

عشق امد چشم دل خونبار شد( علی خلج )

عشق امد چشم دل خونبار شد
تا قيامت غصه و غم بار شد

قطره قطره اشک هايم شد چو موج
موج اشکم موج دريا خوار شد

خا نه مانم هر چه بود بر باد رفت
غم هاي خفته ام بيدار شد

خلوت و تاريکي و تنها ييم
هرسه از احوال من بيمار شد

الحذر اي اي عاشقان از عشق من
عشق رنگها و ريا ها دار شد

عشق را از من بجوييد عاشقان
هرکي امد پيش ما سرشار شد

 

 

علي خلج

کنون در خويش مي رانم تبا هي هاي دنيا را ( علی خلج )

کنون در خويش مي رانم تبا هي هاي دنيا را
فقط در عشق مي بازم طلوع صبح فردا را

چنان بي خويش و سر مستم دکان عقل بر بستم
وزان پزمردگي رستم به زير ارم ثر يا را

به شوق روئيت رويت چنان در خويش مي سوزم
که اتش افتدي امشب تمام کهکشا نها را

سوار مرکب عشقي تو ان تک تاز معراجي
که پشت سر نها د اسان براق عرش پيما را

زچشمت باد ه مي نوشم لباس فقر مي پوشم
که با تيغ فنا امشب بدرم روي دنيا را

تو در من چون خروشي نو بسا ن ناز نوشي نو
که نتوانم نهان دارم جنون اشکا را را

جهان از خير پر گردد صدف لبريز در گردد
اگر يک لحظه بگشايي لب لعل شکر خا را

ولي در حسرت اندم بدان تا اخر عمرم
به اميد صداي تو سپارم روز شبها را

بر اين مدهوش بي ياور دگر باره بيا اخر
هنوزم نيست اين باور که ديدم روي زيبا را

چنان بي طاقتم کردي که صبر از دامنم بردي
دگر در اين قفس جانا نمي خواهم مدارا را

زبان عقل را اين دل نمي فهمد چه مي گويد
که روزي پيش مي گيرم به يادش راه صحرا را

{خلج } بر اشيان غم نشسته چشم بر راهت
گذر بر اين دل پيرم بده تو شوق بر نا را

 

علي خلج

منم مجنون ان ليلا گهي کوه و گهي صحرا( علی خلج )

منم مجنون ان ليلا گهي کوه و گهي صحرا
شده اشک دو چشمانم گهي رود وگهي دريا

زچشمش باده مي نوشم ره عقل را نمي پويم
گهي در کنج ميخانه گهي ا ين جا گهي انجا

زبد نامي نام ما مطهر گشته بد نا مان
دهند فتوا بر دارم چو منصور وار کشند بالا

خراباتي بد نامم چه شد بر من نمي دانم
چه امد برمن عاقل کسي نگشود معما را

زهجرش شد کباب اين دل نمي دانم خبر دارد؟
دوديده م فرش راهش شد سپيدو گشت و نا بينا

چو سيري کردم اين دنيا دوروز زنده گاني را
ندانستم دراين در يا که هست طوفان مرگ اسا

طبيب درد من ايا رسد وقت وداع من
که چشمم بر رخش افتد دهم جان تا من شيدا

خلج اندر فراق يار شده خاک ره عشاق
که ياد اريد ازاين خسته که بود مجنون بي ماوا

 

 

ياحق
علي خلج

عشق خودت تو اي صنم در بر من نهان مکن( علی خلج )

عشق خودت تو اي صنم در بر من نهان مکن
پايي نما نده است دگر در پي خود دوان مکن

طي شده اين جوانيم گشته سپيد موي من
خواهي اگر تو کور کن اشک مرا روان مکن

ناز و کرشمه کم نما عشوه مکن زبهر ما
ناوک تير عشق خود بر دل من سنان مکن

افت من جان شدي بردي قرار و صبر من
سوخته درون پيکرم درد مرا جوان مکن

دادي پيا له ميت عقل مرا گرفتي تو
بهر خدا زما جرا بهر کسي بيان مکن

مانده زحسرت رخت اين دل بي نصيب من
برقعه مپيچ بر رخت با غ دلم خزان مکن

دام کمند راه من زلف سياه موي تو
صيد دلم گشته ام راز من عيان نکن

چشمک دلفريب تو اتش جان من شده
از غم هجر وصل خود قد مرا کمان نکن

دست بده بدست من ديده گشا بروي من
رفته دلم بکنج غم معتکف مغان شده

گشته {خلج} عاشقت بادل بيقرار خود
باده بريز بکام من باده خود نهان مکن

 

يا حق
علي خلج

زلف سياهت مي برد هر سو مرا چون برده اي( علی خلج )

 

زلف سياهت مي برد هر سو مرا چون برده اي
روزم سيه کردي چو شب . داني چه با من کرده اي ؟

گفتند بزرگان از قديم .عاشق مشو اي با خرد
اين راز پرسم من زتو ايا تو عاشق گشته اي ؟

اواره ام از بوي تو سرگشته ام در کوي تو
براين فتاده غرقه خون .ايا دمي غم خورده اي؟

اندر غمت ديوانه ام . مست مي ميخانه ام
اي دلبر نا مهربان . ما را کجا ها برده اي ؟

اين عشق مجنونم کند تا مر گ دلخونم کند
بهر تسلاي دلم ايا تو چيز ي گفته اي ؟

 

علي خلج

کجاست ؟دوشت که تا من سر گذارم(علي خلج)

کجاست ؟دوشت که تا من سر گذارم
که تا تکيه گهي بر خود بسازم

کجاست؟ اغوش گرم اتشينت
از ان گرمي تن و جان ام گدازم

کجاست ؟ان زلف پيچا ن چون کمندت
که يک يک تار زلفت را نوازم

کجاست؟ ان قامت رعناي زيبات
که از روياي ان اندر فرازم

کجاست ؟لب هاي سرخ همچو قندت
که از شيريني اش بر خود بنازم

کجاست ؟ چشمان مست اهو وارت
که عقل ودين و جانم را ببازم

 

 

علي خلج