به راه غمت صد بلا ديد ه ايم( علی خلج )

 

به راه غمت صد بلا ديد ه ايم
خدا يا در اين ره چها ديد ه ايم

اگر خون دل بود ما خورد ه ايم
وگر داغ دل بود ما ديد ه ايم

به كيش محبت روا كي بود
وفا كرده ايم و جفا ديد ه ايم

ندار م شكايت ز بيگا نه گان
همه از همين اشنا ديد ه ايم

خلاف همه يار سا يان شهر
ز ساقي مستان وفا ديد ه ايم

دگر مسجد م خانه تو به نيست
كه در شيخ و زا هد ريا ديد ه ايم

كنم شكوه از هجر و درد و فراق
نه اين درد را ما دوا ديده ايم

همه درد ها در گلويم شكست
كه ما اندرين ره روا ديده ايم

 

 

علي خلج

 

من غلام شاه مردانم چه غم دارم د گر(علي خلج)

ياعلي مددي تقديم به رهروان عشق و حقيقت

**
من غلام شاه مردانم چه غم دارم د گر
پاكباز كوي جانانم چه غم دارم د گر

خانه دل گشته اباد از تولاي علي
جان فداي دلنواز انم چه غم دارم دگر

مست كوي يار گشتم از مي گلرنگ او
عاشق ان يا ر جانا نم چه غم دارم دگر

از ازل بر قلب و جام حك شد نام علي
در ديار شهر يا رانم چه غم دارم دگر

يا علي جامم تهي شد من گداي جام تو
ساكن كوي خراباتم چه غم دارم دگر

از تولاي ولايش گشته ام سر مست او
نام اورا من غزلخوانم چه غم دارم دگر

ذكر اورا مي كنم بي ياد او كي مي شود
روز و شب با ياد او شادم چه غم دارم دگر

ساكن كوي دلم در گوشه دير مغان
ذره اي از مي پرستانم چه غم دارم دگر

دستگير دست { خلج }را يا علي مرتضي
چون علي مولاي خود دارم چه غم دارم دگر

 

 

هو يا علي مدد
علي خلج

سرت بگذار بر دوشم که باشم تکيه گاه تو ( علی خلج )

سرت بگذار بر دوشم که باشم تکيه گاه تو
چو سيلي مي رود اشکم بدل مانده نگاه تو

دلم لبريز از درد است که دستا نت بسي سرد است
تمامي اي ندارد اين شکا يت ها و اه تو

همي بي تو و تنهايي وجودم مي زند اتش
کجا رفتي در اين دنيا کجا هست جا يگاه تو ؟

نه يک يادي نه پيغامي نباشد يک اشاراتي
بگردم جاي پاي تو که يا بم بلکه راه تو

فلک بي رحم و غدار است .زند طبل جداييها
شده ظلمت شب و روزم به ظلمت هام ماه تو

بدم عاقل عقلم رفت شدم مچنون شيدايي
نگاهي بر گدايت کن گدايم من که شاه تو

به بد نامي شدم شهره ميان کوچه و بازار
زني خنده به احوالم شنيدم قا ه قا ه تو

/خلج / زندان غم باشد به پايش بند زلف تو
ازاين رنج و بلا برهان که محتا جم گواه تو

 

 

 

ياحق
علي خلج
18/10/92

 

گل من رفت و زهجرش به دلم خار بماند( علی خلج )

 

گل من رفت و زهجرش به دلم خار بماند
وصل خودوعد ه بمن داد و بدهکار بماند

پيچش زلف تو را دام بلا بايد گفت
اي بسا دل که دران حلقه گر فتار بماند

از سر کوي تو چون قا فله اي مي گذرد
که دران زلف سيه قا فله سالار بماند

پيچش زلف خم اندر خم و چشمان رقيب
نه که اين خفت نه ان سلسله بيکار بماند

عا شق روي تو تنها نه من دلشده ام
که در اين وادي غم قا فله بسيار بماند

بر تک مرکب چوبين نتوان بر تو رسيد
که در اين مر حله صد مرکب رهوار بماند

 

يا حق
علي خلج

برزگان گفته اند عشق بي دوا بي ( علی خلج )

 

برزگان گفته اند عشق بي دوا بي
دلم از هجر يارم بي نوا بي

نصيحت ها و برهان خلايق
دو گوشش کر بود سر بي هوا بي

همي دانيم منو دل روي انصاف
که هر چه ميرود بر ما روا بي

خدا يا کي؟ کشم ازدست اين دل
ندارد رحم . کاردل جفا بي

من و تنهايي و کنج خرابات
شده عاشق به عشقش مبتلا بي

چو طفلان واکنم از سر به وعده
دمي ارام دو باره بي حيا بي

علي خلج

اين اشکهاي ديده من و ان عشوه هاي تو ( علی خلج )

 

اين اشکهاي ديده من و ان عشوه هاي تو
اين زهر نوشي من و ان غمزه هاي تو

اين زاري من ان و ان خنده هاي تو
ا خر کجايي تو ؟ که بيايي بديدنم

اين ناله هاي نيمه شب جغد گونه ام
اندر خرا به هاي فرو ريخته تنم

اين زخم هاي کهنه دل مانده در برم
اما کجايي تو ؟ که ببيني فسردنم

ان تک درخت مانده زياران جدا منم
ان چشمه خشکيده زاب روان منم

ان برگ خشک شده زبيداد زمان منم
اما کجايي تو ؟ که ببيني سوختنم

اين را شنيده اي که قديما گفته اند چنان
از يک هزار يکي وفا نکند وعده خوبان

فرياد زنم از عملت داد واي فغان
اما کجايي تو ؟ که ببني تو مردنم

 

 

علي خلج

تو گفتي من وفا دارم چه شد پس ان وفاي تو ؟( علی خلج )

 

تو گفتي من وفا دارم چه شد پس ان وفاي تو ؟
وفايي را نديدم من نصيبم شد جفاي تو

چه شب ها روز ها خواندي بگوشم از صفاي خود
که گوشم مي کند تکرار هنوز صوت و صدا ي تو

عجب دنيا نيرنگ است سراب است و پر از رنگ است
چو طو فاني برد ما را کجا ها ان ا د اي تو

به دام زلفت افتادم منم صيد و تويي صياد
کشا کش ميبري با خود ر و انم در قفاي تو

نسوزان اين دل مارا بيادت مي طپد هر دم
به خواهم از خدا هر شب که شادي و بقاي تو

تو هستي ما لک جانم تو هستي دين و ايمانم
که جان بي بهاي من همي باشد فداي تو

{خلج} بيزار ازاين هستي که د ايم باده و مستي
که با جان مي پذيرم من جفا ها و خطاي تو

 

علي خلج

حديث عشق من و او عجب فسا نه اي شد ( علی خلج )

حديث عشق من و او عجب فسا نه اي شد
بگوش خلق رسيد چون صبا روانه اي شد

بسان ميو ه اي كالي بشاخه ماند و نچيدم
ولي زبان زد عام و چو چنگ چغا نه اي شد

منم چو بلبلي زاري گلش كه پر پر گشت
زبان كه لال شد و اشك من بها نه اي شد

رها شدن نتوان زان دو چشم شهلايش
تو گويي روز ازل باسم من قبا له اي شد

اگر چه سوخته ام گشته ام چو خاكستر
زخاكم عشق نهان سرزد و جوانه اي شد

نوشته است چو فلك نام من به نا كامي
شبم كه شب بود و روزم چو شب شبا نه اي شد

پناه به باده برم تا كنم فرا موشش
كه ورد نام قشنگش به لب ترانه اي شد

نبرده است {خلج} يادش از دل ريشش
زشش جهت دل اوبيخ و بن خرا به اي شد

 

 

يا حق
علي خلج

هر زمان جوري زخوبان مي كشم ( علی خلج )

هر زمان جوري زخوبان مي كشم
هر نفس دردي زدوران مي كشم

خون دل هر دم دگر گون مي خورم
جام زهر هرشب دگر سان مي كشم

باز دست غم گريبا نم گرفت
گر چه بر افلاك دامان مي كشم

جور دلدار و جفاي روز گار
گر چه دشوار است اسان مي كشم

از پي عشق پري رخسار ه اي
زحمتي هر دم ز ديو ان مي كشم

چو ن ننا لم از جفاي نا كسا ن ؟
كين همه بيداد از ايشا ن مي كشم

تا نبايد ديد نم روي رقيب
كه سر اندر من در گريبا ن مي كشم

با خيال دوست محر م ميشوم
وز لب او اب حيوا ن مي كشم

تن چو سوزان كرده ام از هجر او
مهر او در سينه و جان مي كشم

نازنينا ناز كم كن بهر من
ناز تو چندان كه بتوان مي كشم

از تو چيزي ديده ام نا گفتني
و ين همه محنت پي ان مي كشم

 

 

علي خلج

 

نمي خواهم بدانم اندرين دنياي ديوانه ( علی خلج )

 

نمي خواهم بدانم اندرين دنياي ديوانه
جهنم يا بهشتم من و يا در بزم جانا نه

نميايد نواي دوست نمي بينم دگر رويش
دگر خود هم نمي دانم كه مستم يا كه ديوانه

نه طاعت مانده نه طاقت نه ناي رهروي در تن
نه از او يك اشا راتي كشاند تا به ميخا نه

در ميخانه را بستند سبوي مي بشكستند
دو دستم را چنان بستند در اين جنگ رذيلانه

خداوندا نظر فرما زجود خود كرم فر ما
تهي دستم خداوندا در اين خوان فقيرانه

خداوندا كره بگشا بنور خود رهي بنما
رسان بر مقصد و مقصود قلندر وار رندانه

خداوندا بذات خود به روح پاك پيغمبر
به جان شاه درويشان علي ان در دردانه

به بخشا بر من مسكين منور كن دل غمگين
خلج را وارهان از قيد به فضل ان كر يمانه ياحق

 

علي خلج