گفتم غم تو بدل همي دارم و بس( علی خلج )

گفتم غم تو بدل همي دارم و بس
از گلشن تو گلي بباغ دارم و بس

عکس رخ تو کشيده ام بر در دل
ان نقش جمال تو بدل دارم و بس

فرياد ز دم گوش تو هر گز نشنيد
شب هاي داراز هجر تورا دارم و بس

اشکم که روان است زبيداد زمان
داد تو و اين خلق جهان دارم و بس

اي يار بيا فتا ده ام بستر مرگ
جان بر تو دهم چونکه تورا دارم و بس

ديگر تو مکن بيشتر از اين جان بسرم
اندر بر خود ماه رخت دارم و بس

بيچاره {خلج} دربدر از چاره درد
مه پيکر من درد ترا دارم و بس

 

 

علی خلج

هر جا که ديدي مرغ پر و بال بسته اي( علی خلج )

 

اي بي وفا نگار

هر جا که ديدي مرغ پر و بال بسته اي
هر جا که ديدي درد غم دلشکسته اي

هر جا که ديدي عا شق در خون نشسته اي
يکدم بيا و ببين اين حا ل زار من

اي انکه مي زني پرو بالي چو چلچله
اي انکه شاد و خرمي و شور و ولوله

اي انکه مي کشي زدلت هوي و هلهله
مردم زهجر دوري رو يت نگار من

هر جا که ديدي خورده دلي تيري از کمان
هر جا که ديدي عاشق مجنوني در فغان

هر جا که ديدي اشکي زچشمي شده روان
يادت بيار از اين دل بيمار فکار من

هر جا که ديدي اهويي زخمي به کوهسار
هر جا که ديدي مردي . شده خوار و شرمسار

هر جا که ديدي سر ي را در طناب دار
يادت بيار چهره اين زرد و زار من

 

 

علی خلج

گويند بمن که کم بگو از اه و ناله ها(علی خلج)

 

گويند بمن که کم بگو از اه و ناله ها
کم اتشي بزن زغمت اين مقا له ها

گويند که شادي زشعر ات عدم شده
غم امده ميان شعرو کلامت رقم شده

کم گو سخن زدرد و غم و رنج و عاشقي
کم گو سخن زهجر وفا عشق عاشقي

گويم زمانه ما درد و محنت است
افسوس ما زعشق و صفا و محبت است

جام مي و پيا له عشا ق شکسته اند
دل هاي شور مهر جوانان کسسته اند

در اين زمان که داعشيان همچو ازدها
سر مي برند زمردم کرد دلير ما

در اين زمان که مرده همه خوبي و وفا
يک ذر ه اي نمانده از ان صا في صفا

در اين زمان که جان همه اتش است و درد
از من مخواه شعر تر اي بي خبر زدرد

 

 

علی خلج

 

كشكشان بر سوي دارم مي برند( علی خلج )

 

كشكشان بر سوي دارم مي برند
عا شقان ديوا نه وارم مي برند

چون شتر در زير بار عشق يار
مست اويم بي مها رم مي برند

ميثم تمار عشق سر دل
گر بگويم سوي دارم مي برند

سر دل را اشكا را گر گنم
اين جما عت سنگ و سارم مي برند

خوار زار دل شدم اي عا شقان
همچو طفلان خوار و زارم مي برند

گرچه من اواره ام ازان ديار
بار ديگر زان ديارم مي برند

دل چو مجنون واله و شيداي خويش
ليلي دل از كنا رم مي برند

 

 

يا علي مددي
علي خلج

گر همسفر عشقي همراه مريدان شو( علی خلج )

گر همسفر عشقي همراه مريدان شو
از باده بنوش جامي همگام فقيران شو

بگشا در ميخانه بستان مي مستانه
از وادي هفت بگذر مست مي جا نان شو

دلبر چو فكند پرده تو پرده خود بر در
وان بر قعه عجب افكن پروانه پران شو

او ناز كند هردم بايد كه كشيد نازش
با مركب عشق تاز ان سر دار سواران شو

در كوچه ميخانه سر ها شكنند با سنگ
ان سنگ و بكن مهرت بازيچه ميدان شو

درويشي و بي خويشي اركان طريقت دان
گر جام بلا نوشي مردانه تو نوشان شو

اين وادي بي پا يان صحراي غم و درد است
سوز و دل اگر خواهي پس سينه جوشان شو

فرهاد كه مي كند كوه از عشق رخ شيرين
شيرين وشي را جو ي فر هاد پريشان شو

اين نفس من و ما يي اين اژدر ان مار است
با ذكر علي هر دم در حرب تو گويان شد

بيچاره {خلج} مانده در نفس شرير خود
رو بر در جا نان كن دلدار محبان شو

 

 

علي خلج

 

اين دل بي حياي من قفل تن حصار من ( علی خلج )

اين دل بي حياي من قفل تن حصار من
بهار من خزان من خزان بي بهار من

چه سوز ساز ساكتي در اندرون اين دلم
نشسته ام به ساعتي سر ايد انتظار من

ميكده شد سراي من شناورم به ناب مي
از دوسه پيمانه زدن دگر گذشته كار من

چه شد نصيب من خدا بلاي درد بي دوا
رضاي او كنم طلب كه درد بيشمار من

اگر چه عاشقت شدم گواه روي زرد من
دگر مكن گران سري دمي بيا نگار من

نشينمش براه او ببينمش اگر دمي
اگر فتد نگاه او به چشم شرمسار من

زقد و قامتش كنم قيامتي تا ابد
به كائنات بپچيدش طنين يار يار من

{خلج } شده چو اتشي بسوز د از جفاي يار
بجان خرم بلاي عشق شرر زند بكار من

 

علي خلج

خدا وندا نخواهم من خلاص ازاين خيال امشب( علی خلج )

 

خدا وندا نخواهم من خلاص ازاين خيال امشب
خط و خا لت بلايي شد بلا شد حظ و حال امشب

از اين بار گرا ن ديگر خميده پشت احسا سم
بيا ويزان مرا جا نا به جا ي اين هلال امشب

اشا راتت مر ا اكنون اميد سبز مي بخشد
بدادم حضرت حا فظ اشا راتي زفال امشب

مرا بازم مده غصه و بگذار اين چنين باشم
رها يم كن در اين حا لت نگير از من تو حال امشب

قفس را در بيا بگشا كه من در شوق پروازم
پر و بالم شكست اخر زدم بس بال بال امشب

جهان با اين همه وسعت مرا تنك امده ست اخر
سرم سنگين شده جانا زسوداي محا ل امشب

مبار ك بادم اين عشرت به درويشي و بيخويشي
گوار ا بادم اين مي را عجب بخشيده حال امشب

زهر سلول و در هر رگ خروش و شور شيدايي
بسي لذت فزا دارم من از يك واو و دال امشب

چو مي در خويش جوشيدم بر اشفتم خروشيدم
خداوندا تو بخشيدي بجا نم اين خصا ل امشب

{خلج} چون سينه چاك ايد نداند جام و مي از هم
كه سا قي ريخت بر جا نش شرابي بس ذلال امشب

 

 

يا حق
علي خلج

در طا لعم نيامد جز عاشقي و مستي( علی خلج )

 

در طا لعم نيامد جز عاشقي و مستي
جز راه باده خواري جز راه مي پرستي

كس در سراي ويران هر گز نديده سلطان
جانا شگفتم از ان كاندر دلم نشستي

گاهي بخويش خواندي گاهي بسر دواندي
در اتشم نشاندي قلب مرا شكستي

دل از كفم رميده جان بر لبم رسيده
عقل از سرم پريده تارو پودم كسستي

زنجيري جنونم واز نيك و بد برونم
فارغ زچند و چونم در هاي و هوي هستي

من را زمن رها كن تدبير مبتلا كن
رحمي به اين گدا كن اغنا كنم به مستي

مفكن گره به كارم بنگر چسان خمارم
راه دراز دارم تا عاشقي و مستي

بر عشق اگر رسيدم از بند خود رهيدم
با عاشقان نديدم هر گز غبار و هستي

بي تو {خلج} خسته زنجير ها كسسته
و اندر سرش نشسته سوداي مرگ و مستي

 

علي خلج

 

باز ماييم و ودلي در خم گيسو بسته( علی خلج )

 

باز ماييم و ودلي در خم گيسو بسته
دل صدباره به ان زلزله مو بسته

تا كه تائيد كند خاطر ما در نظراست
كاش ميشد دمي ان نر گس جادو بسته

خط و خال لب و ان خرمن گيسو در هم
كرده كار همه وراه زهر سو بسته

دل قوي دار و زجان كوش كه اين راه وصال
نشود بي مدد و خواسته او بسته

باز ماييم و دلي طاهر و يك دلبر ناز
كه به تادئيب دلم تيغ هم ازروبسته

 

يا حق
علي خلج

يك شبي ديدم ترا در رويا هايم بخواب( علی خلج )

كاش نمي ديدم از اول روي همچون ماه تو
يا دو ابروي كمانت يا دو ان شهلاي تو

كاش نمي كردي نظر بر اين دل بيچا ره ام
كرده است رسواي عالم عشوه ها و ناز تو

كاش ميدانستم از اول كار تو جور و جفاست
صد دو صد كشته مرا ان خنده پنهان تو

كاش كه شب ها يم همه يلدا بود و ميخانه ها
كرده اي اواره ام اواره ام از كار تو

كاش مست بودم نمي دانستم اين حال خودم
گرچه افتاده به جا مم ان رخ و سيماي تو

كاش مي ديدي زهجرت جان من برلب رسيد
لحظه اي ميد يدم ان سرو قد رعنا ي تو

كاش نبودم من از اول اندرين دنياي دون
تا بسوزم از فراق و هجر و وصل دور تو

كاش يك لحظه كه بود دست من اندر دست تو
اين خيال است خود كه دانم ني شود امكان تو

كاش {خلج} مي سوخت و مي مرد نمي داشت همچو حال
اي فغان اي داد و بيداد از جفا و جو ر تو

 

علي خلج